Życie Szkoły Polskiej
GENEZA POWSTANIA POLSKICH PLACÓWEK EDUKACYJNYCH W GRECJI Lucyna Targońska
„Pierwsze próby powołania do życia oświaty polonijnej na terenie Grecji czyniono w połowie lat 80-tych. W 1988 roku z inicjatywy ks. Stanisława Móla doszło do powstania pierwszej polskiej szkoły w Atenach, która przyjęła imię Romka Strzałkowskiego i działała przy parafii rzymsko-katolickiej. W roku 1994 otwarto drugą polską szkołę przy Związku Polsko-Greckim” im. Iwanowa Szajnowicza.
Dzisiejsza szkoła istnieje oficjalnie od września 1997 r., powołana rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 28 listopada 1996 r. Placówka ta, podobnie jak wiele innych tego typu szkół na całym świecie, jest finansowana przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i działa w oparciu o identyczne dla wszystkich polskich szkół przepisy. 19 września 1997r. odbyła się inauguracja nowego roku szkolnego. W ten sposób skonkretyzowane zostały wieloletnie działania przedstawicieli ośrodków polonijnych i nauczycieli.
----------------------------------------------------------------------
Jednym z czynników, który znacząco wpłyną na moją decyzję o przyjeździe do Grecji była możliwość edukacji naszych dzieci w polskiej szkole. Wiedziałam, że, mimo iż będziemy za granicą, będą one miały możliwość kształcenia się w języku ojczystym, a co najważniejsze szkoła ta niczym nie różniła się praktycznie od szkół w Polsce. Dzięki wielkiemu zaangażowaniu i wkładowi pracy jezuitów z naszej parafii powstała szkoła gotowa do edukowania młodych polaków, których liczba z roku na rok coraz bardziej się zwiększała. Mimo iż początki nie były zbyt łatwe, szkoła bowiem była bardzo mała jak na ilość chętnych, jednak wtedy każdy dziękował za to, że w ogóle istnieje. Jestem już tutaj od 14 lat i cieszę się, że moje dzieci dzięki tej szkole nie zapomniały o swojej ojczyźnie, w miarę rozbudowy szkoły w Atenach kontynuowały swoją edukację i mogą teraz bez problemów studiować w Polsce. Myślę jednak, że więcej na ten temat może powiedzieć moja córka. (czytaj dalej)
Marzena
---------------------------------------------------------------------
Mam 19 lat i obecnie jestem tegoroczną absolwentką polskiego liceum w Atenach. Można by powiedzieć, że Grecja jest jakby moją drugą ojczyzną, ponieważ spędziłam tu większość swojego życia. Przyjechałam tutaj 14 lat temu wraz z moimi rodzicami. Początkowo nie planowali oni dłuższego pobytu chociażby ze względu na mnie i mojego brata. Rodzice nie chcieli wysyłać nas do greckiej szkoły, a my się z nimi zgadzaliśmy. Zawsze gdzieś tam w myślach powracaliśmy przecież do Polski i to z nią wiązaliśmy i nadal wiążemy naszą przyszłość. Dlatego też, gdy rodzice dowiedzieli się o istnieniu przyparafialnej szkoły polskiej im. Romka Strzałkowskiego, nad którą opiekę sprawowali księża jezuici nawet przez chwilę nie zastanawiali się nad zapisaniem nas do niej.
I tak zaczęła się moja historia z polską szkołą w Atenach. Dobrze pamiętam same jej początki w jednopiętrowym budynku przy ulicy Smyrnis 28 gdzie rozpoczęłam swoją pierwszą klasę. I chociaż jeszcze kilkanaście lat temu polonia nie była tak liczna, to chętnych do szkoły nie brakowało. Patrząc teraz na to z perspektywy czasu wiem jak wielkie znaczenie odegrała w moim życiu ta szkoła. Dała mi ona możliwość nauki w ojczystym języku, poznania historii i kultury Polski nawet poza jej granicami. Dzięki wykształceniu, jakie tutaj zdobyłam mogę kontynuować swoją edukację na studiach w Polsce i wiem, że jestem do tego bardzo dobrze przygotowana. Nigdy nie żałowałam podjęcia nauki w szkole polskiej i jestem z tego bardzo dumna. Wielkie zasługi mają w tym oczywiście księża jezuici gdyż gdyby nie ich pomoc i wsparcie szkoła ta nie powstała by.
Obecnie nasza szkoła jest samodzielnie działającą placówką, jedyną taką poza granicami naszego państwa. Na przestrzeni lat bardzo się rozrosła, z roku na rok przyjmując coraz to więcej nowych uczniów. Wciąż jednak księża jezuici są bardzo zaangażowani w jej życie, bo tak naprawdę to dzięki nim ona teraz istnieje.
Karolina
|
